Orkestrada bir yaylı grup aynı hattı birlikte çalar. Bu, solo çalmaktan birkaç noktada ayrılır. Birincisi zamanlamadır. Solo çalışta nota başlangıcı kişisel bir karardır; grup içinde ortak alınır.
Ortak başlangıç şefin işaretine ve grup liderinin yay hareketine göre kurulur. İkincisi entonasyondur. Grup içinde küçük sapmalar birleşerek bulanık bir ses üretir. Ortak bir referans gerekir. Grup çalışında entonasyon eğilimi genellikle eşit temperamana yaklaşır.
Üçüncüsü vibratodur. Solo çalışta geniş ve kişisel bir vibrato tercih edilebilir; grup içinde vibrato genişliği düşürülür ve daha tekdüze tutulur. Aksi hâlde grubun toplam sesi dalgalanır. Dördüncüsü dinamiktir.
On altı kişi aynı düzeyde çaldığında toplam ses tek bir çalgının katı olmaz. Bireysel düzey bu sebeple daha ölçülü tutulur. Beşincisi bireysel öne çıkmama disiplinidir. Bu, teknik bir kısıtlama değil bir tercihtir; grup sesi bireysel farkların ortadan kalkmasıyla oluşur. Bu beceriler solo çalışmayla kendiliğinden gelmez; ayrı deneyim gerektirir.
Orkestra deneyimi, teknik olarak ileri kursiyerlerde bile ayrı bir öğrenme alanı sayılır.
Yay bölgesi de birleştirilir. Grup aynı bölgede çaldığında tını birliği kurulur; farklı bölgeler kullanıldığında ses dağılır.
Derslerimizde topluluk çalışması, grup içinde çalmanın kendi disiplini olarak ele alınır.