Staccato adı altında kemanda birden çok teknik toplanır. İki tanesi sık karıştırılır. Birincisi telde kalan staccato, yani solid staccato’dur; yay tele değmeye devam eder ve her nota kısa bir duraklamayla ayrılır. Bu teknik kontrollüdür ve her hızda uygulanabilir.
İkincisi uçan staccato, yani flying staccato’dur; İtalyanca kaynaklarda staccato volante adıyla geçer. Yay her notada telden hafifçe ayrılır. Sonuç daha hafif ve daha parlak bir dizidir ama kontrolü zordur. İki tekniği bu adlarla ayıran kaynak Ivan Galamian’ın keman öğretimi üzerine kitabıdır.
Aralarındaki fark kol gerilimindedir. Solid staccato ön kol ve bilekten üretilir; her nota ayrı bir küçük itiştir. Yay çoğunlukla üst yarıda kullanılır ve hareket art arda gelen küçük martelé vuruşlarına benzer.
Flying staccato ise yayın kendi esnekliğine bırakılır; kol yalnız yönü verir. Yay bu kez alt yarıda çalışır ve notalar arasında telden ayrılır. Flying staccato çoğu icracıda tek bir hız aralığında çalışır.
Çalışma yöntemi de farklıdır. Solid staccato yavaş tempoda kurulur ve kademeli hızlandırılır. Flying staccato yavaşta hiç çalışmaz; doğru hızı bulmak için tempo yukarıdan aranır.
İkisi de tek yay yönünde, çoğunlukla yukarı yayda çalışılır. Nota sayısı azdan çoğa doğru artırılır; önce dört, sonra altı, sonra sekiz nota tek yaya sığdırılır. Yayın hangi yarısında çalışıldığı baştan belirlenir.
Derslerimizde bu iki teknik ayrı ayrı çalışılır; önce solid staccato kurulur, flying staccato onun üstüne eklenir.